Birini idam ettik, birini şüpheye verdik, birini eve tıktık, birini de susturuyoruz

Son 50 yılımıza 4 tane acıklı Başbakan hikâyesi sığdırdık. İkisinin hikâyesi tamamlandı, diğer ikisininkinin ise tamamlanmaya çalışılıyor. Menderes idam edildi. Özal’a önce suikast düzenlendi, sonrasında da kuşkulu bir ölümle hayata veda etti.

Erbakan’a, siyasete girdiğine pişman olacak kadar demokrasi dışı yöntem uygulandı, partileri kapatıldı, defalarca yargılandı, hapis yattı, sokaklarda tanklar yürütüldü; yeterli görülmeyince siyaset yasağı getirildi şimdi de ev hapsine mahkûm edildi. Bakalım ahir ömründe nasibine daha ne sürprizler çıkacak. Hocanın hikâyesi devam ediyor. Umarım canımızı acıtacak, içimizi burkacak daha kötü manzaralar çıkmaz karşımıza.

Erdoğan ise engelli koşucu gibi: Beyoğlu’nda adaydı, garip şeyler yaşadı o dönem. Vekil olur gibi oldu, olamadı. Büyükşehir’e başkan oldu, süresini tamamlayamadan hapse atıldı. Sonra ters döndü talih: vekil oldu, başbakan oldu. Ama Başbakanlığı süresince 3–4 tane bildiri ve muhtıraya maruz kaldı, şimdi ikinci defa siyaset yasağı ile karşı karşıya. Erdoğan’ın hikâyesi devam ediyor, kolay da bitecek gibi değil.

**

Menderes’in arkadaşlarından Gıyasettin Emre bir söyleşisinde diyor ki "Menderes Başbakanlık bahçesinde nöbet tutan askerleri gösterdi ve şöyle dedi: 'Şu Mehmetçikler, başbakanlarının gece 1'e kadar burada beklediğini, sabahın 7'sinde tekrar çalışmak için geldiğini görüyor. Bunlar mı bana darbe yapacak?' Ertesi gün Eskişehir'e gittik. Kalabalığı görünce, 'Böyle bir hareketi millet kendi elleriyle boğar.' dedi bana. Hakikaten ben de inandım o halkı görünce.”

DP, 1950’de % 53, 1954’de 58 ve 1957’de 48 civarında oy almıştı. Menderes’in halkına güvenmesi kendince boşuna değildi, aklınca sağlam gerekçesi vardı. Özal’ın ANAP’ı da 1983’de % 45 ve 1987’de 37 oy almıştı; o da bu oy oranına bakarak halkına güveniyordu. Erbakanlı RP’nin 1995’te aldığı oy ise 22 civarındaydı. Üstelik Refahyol hükümeti, Cumhuriyet dönemimin halkı en çok düşünen hükümetiydi. Onun için Erbakan da halka güveniyordu; sırtını onlara dayamaktan da korkmadı bunun için.

Menderes’in yukarıdaki sözü ne kadar güven dolu değil mi: “Böyle bir hareketi millet kendi elleriyle boğar.”

**

Erbakan, Altınoluk’taki ev hapsine gönderilirken ne düşünüyordu acaba?

Onun ev hapsi öyle tuhaf turnusol zamanlara rastladı ki! Turnusol hepimize değip geçiyor. Kim ne ise çıkıyor ortaya. Demokrasiden yana olanların muhtıra, bildiri, kapatma davası ile boğuşan Tayyip Erdoğan’a sahip çıkmaya çalıştığı ve Menderes’in idamıyla ilgili herkesin açıkça dövündüğü ve suçluluk itiraf ettiği yıllardayız.

Bütün bu demokratlık, insanlık, hakşinaslık gösterileri arasında ev hapsine girdi Erbakan. Sessiz, sedasız, birkaç cılız samimi ses eşliğinde…

Sanki evine tıkılan kişi, bu ülkede Odalar Birliği Başkanlığı, Vekillik, Bakanlık, Başbakanlık yapmış biri değil gibi. Sesi soluğu kesilmeye çalışılan, sanki bir zamanlar milyonların oyunu almış biri değil gibi. Sahi neden bu kayıtsızlık?

“Necmeddin Erbakan'ın bu devletin tek bir kuruşuna el uzatmadığına eminim. Bu ülkenin siyasi suçlularının hangisinin hikâyesi doğru çıktı ki, bu çıksın. Bundan yıllar sonra, doğru hikâyeleri yazı dizisi haline getirip önümüze koyacaklar hep yaptıkları gibi... Biz de okuyup romantizminin keyfini çıkaracağız yine.”

Gökhan ÖZCAN’ın bu satırlarda dediği gibi, yıllar sonra ne de olsa sahip çıkılır Erbakan’a; methiyeler düzülür ve acziyet itirafları yapılır. Böyle mi düşünerek kendimizi kandırmalıyız. Erbakan’a bugün sahip çıkamayanların, yine bugün Menderes’e, Özal’a, Adnan Kahveci’ye, Nazım Hikmet’e methiyeler sıralamasını aklımızın, izanımızın neresine koymalıyız?

Erbakan’ın hapis sürecinde demokrasiden, haktan, adaletten yana olan kişilerin, bu alanda sosyal görev üstlenmiş dernek ve kurumların, siyasetin kurumsallaşmasını savunan bilim adamlarının sessiz kalmaları, olanları sadece seyretmeleri tuhaf değil mi… Bu sessizlik, tavırsızlık, umursamazlık hangi makul gerekçe ile açıklanabilir?

Erbakan’a yapılanlar karşısındaki suskunluk sadece ona gösterilmesi gereken vefanın eksikliği anlamına gelmiyor; bu durum hepimizin özgürlüklerden yana olan duruşunu da kusurlu hale getiriyor.