Çocuk bu. Sadece 12 veya 14 yaşında.
Polis amcasından sağlam üç dört dipçik yiyor. Bir çocuk için dipçik az şey mi; seriliyor yere, bayılıyor, kımıldamadan kalıyor öylece.
Dakikalar sonra karga tulumba hastaneye götürülüyor.
Nedense, bazı şeyleri kolayca içselleştiriyoruz. Polisin kamunun güvenliğini sağlamak için yanında taşıdığı silahıyla bir çocuğu öldüresiye dövmesi olağan görülmesi gereken bir insanlık hali midir ki, sessiz kalabiliyor veya olanı makul görmek için kendimizce devletlü mazeretler üretiyoruz.
Bir çocuğa öldüresiye dayak atılması hiçbir şekilde kabullenilecek bir durum değildir. Üstelik bu çocuk birileri tarafından “kullanılıyor” olsa bile.
Bazılarımızın beylik bir ifade olarak kullanageldiği “örgüt çocukları kullanıyor” cümlesi de, hiç şüphesiz şiddete, haksızlığa, yanlışa açıkça karşı duramayışımızın kötü bir savunması sayılır.
Madem “örgütün çocukları kullandığını” biliyoruz; o zaman siz bari kullanılmayın. Meseleye kullanılmak açısından bakacaksak illa, çocuklara bu kadar acımasız davranmak, kullanılmak değil de nedir allahaşkına!
Dayak yiyen çocuğu hastanede Van Jandarma Asayiş Kolordu Komutanının ziyareti değişmeyi düşünen bir zihniyetin habercisidir umarım.
Suçlu bile olsa 14 yaşındaki birinin henüz çocuk olduğunu unutmamak gerekiyor. O yaştaki bir çocuğun cezasının dipçikle olamayacağını da bilmek gerekiyor.
Ve daha önemlisi, sorunlarını çocukların üzerinden konuşmayı denemenin yanlışlığını, çocukların aileleri de, çocukların devleti de ve tabii çocukları olayların içine sokmakta cesur davrananlar da artık fark etmelidir. Bu insanlık suçudur.
Adalet hissi ile büyümeyen çocukların yaşadığı bir ülkenin geleceği için ne derseniz deyin hayalleriniz sözde kalır.
Umarım, dipçikle hastanelik olan Seyfi’nin adalet, insanlık, merhamet hisleri sağlamdır.
O polisin açığa alınması yetmez, zihniyetin değişmesi şart.