• Ana Sayfa
• Hayat
• İnanç
• Kültür
• Eğitim
• İletişim
• Siyaset
• Tarih
• Duyarlılık

Eğitimin yurtiçisi ve dışısı

Son yüzyılda, her konuda taraflar, taraftarlar oluşturmaya yatkın hale gelmişliğimizden  / getirilmişliğimizden olsa gerek; “yurt içinde eğitim – yurtdışında eğitim” meselesi de, sahici bir niza konusuna dönüşmüş durumda.

Bu taraflaşmada, Osmanlının sonunu hazırlayanların genelde Avrupa’da eğitim gören gençler olduğuna inanılmasının da bir miktar etkisi olabilir ama tepkilerin esasında iki husustan kaynaklandığını düşünüyorum.

Bunlardan birincisi adaletsizlik hissidir. Eğitimde imkân ve fırsat eşitsizliği ile karşı karşıya olduğunu düşünen özellikle maddi imkânı yetersiz aileler ve gençler, yurtdışı eğitime karşı muhalif bir söylem geliştirmişlerdir. Onlara göre yurtdışında okuyabilmek, zenginlerin ve devlette yakını olanların işidir.

İkincisi de, milliyetçilik hislerinin oluşturduğu tepkilerdir. Bazılarına göre; ülkede Türkçe eğitim almak varken, dışarıda yabancı dilde eğitim görmek ve üstelik beyin göçüne sebep olmak vatanseverlikle bağdaşmaz.

Yurtdışı eğitim karşısında gelişen her iki tepkinin de haklılık payları olmakla beraber, bildiklerimizi gözden geçirme zorunluluğu bulunmaktadır.

*

Yurtdışında okumak, son döneme kadar – yukarıda özetlenen yargılarda da olduğu üzere- genelde iki yolla mümkün oluyordu; devlet bursunu kazanarak veya kendi parasını harcayarak…

Ancak, katsayı engeli ve kılık kıyafet yasağı sonrası çok sayıda İmam Hatipli gencin yurtdışında üniversite okuyabilmek için özel çabalara girdiğini biliyoruz. Bu çabalara camianın hayırseverlerinden yoğun destek gelince kişisel çabalar projeye ve uzun vadeli planlara dönüştü. Bugün yüzlerce genç Almanya, Avusturya, Fransa, İngiltere, Romanya, Bosna, Makedonya, Bulgaristan, Amerika, Ürdün gibi ülkelerin iyi üniversitelerinde eğitim görüyor. Yurtdışında eğitim almak için kendi imkânları veya hayırseverlerin desteğiyle gidenlerin devlet bursuyla gidenlerden çok daha fazla olduğunu tahmin ediyorum.

Burada altı çizilmesi gereken bazı yeni durumlar şunlardır:

Dünyanın birçok ülkesinde eğitim, Türkiye’den daha ucuzdur. Sözgelimi Sivaslı bir genç için Bosna’da veya Viyana’da üniversite okumak, İstanbul’da okumaktan daha pahalı değildir.

Yurtdışında eğitimi destekleyen hayırseverler, dernekler ve şirketler artmaya başlamıştır.

Yurtdışında eğitim hakkı elde etmek, eski yıllara nazaran daha kolaydır. Eğitimle ilgili uluslararası mevzuatta ve bürokratik işlemlerde kolaylıklar bulunmaktadır. Türkiye’deki üniversitelerden yatay geçişle başka bir devlette üniversite okumak mümkün olduğu gibi ÖSS’ye hiç girmeden de bazı ülkelerde bu hakkı elde edebilme imkânı bulunmaktadır.

İletişim imkânları “gurbet”liği hafifletmekte, uzakta eğitim gören çocuğun aileye uzaklıktan kaynaklanan sıkıntılarını azaltmaktadır.

Gençlerimizin kabul edildiği üniversiteler, dünya sıralamasında üst sıralardadır.

Dolayısıyla, artık yurtdışında eğitim imtiyaz değil cesaret, kararlılık ve çaba işidir diyebiliriz.

Özellikle, İmam Hatipli gençlerin zorunlu bir çözüm olarak yöneldikleri yurtdışı eğitimin, katsayının kalktığı veya hafiflediği bugünlerde ihmal edilebilir bir alternatif olma ihtimali belirmiştir. Bu noktada yıllardır kullanageldiğimiz şu cümleyi tekrar etmekte fayda var: Mağduriyetin ortaya çıkardığı zorunlu tercih olarak karşımıza çıkmış olsa bile, yurtdışı eğitim bilinçli bir tercih olarak düşünülmeli, uzun vadeli planlar yapılmalı ve kaynaklar arttırılmalıdır.

Gençlerimiz ve bu gençlere imkân sağlayan dernekler, hayırseverler ve aileler yurtdışı eğitime bilinçli bir tercih olarak yöneldikleri zaman iki gelişmenin ortaya çıkacağını düşünüyorum.

Yurtdışında eğitimi, istekli ve yetenekli gençler tercih edecek, dolayısıyla başarı artacak ve keyfiyet yükselecektir.

Mezuniyet sonrasını planlamak kolaylaşacak; yabancı dil bilen, dünya ülkelerini tanımış, cesareti yüksek gençlerimiz, siyasette, sosyal alanda ve iş dünyasında üst görevler alabileceklerdir.

 

* Bu yazı Tohum Dergisi 2009 Kasım-Aralık sayısında yayınlanmıştır.

erol.erdogan@10yazar.com

   

DİĞER YAZILAR....... Adı Bedrettin. Beş yaşında. Yıllardır sokaktaEğitimin yurtiçisi ve dışısıKürtlere açılım ve kapanımSiyasetin altı üstüZulüm bir acziyet halidirAçılım, kucaklama ve sapmaPartili gençler meselesiİster yaz, ister kış; ister özel, ister devlet...Yeni liderlik dönemiAmerikancı İslamcılık nasıl bir şeyKokain, Deniz Seki ve engelliler için sosyal projeNimet Çubukçu’ya açık mektupHerkes Ergenekoncu olsaBBP’ye kim genel başkan olacak?Çıkmaz sokağa aşk ile dalmakVelev ki suçlu olsaDış politikada esas olan MüslümanlıktırYeni muhalefet tarzı: Makul muhalefetSeçim ve SözMeydansız ve GökyüzüsüzSTK’nın kendi tarafını tutmasıBu iş siyasetle olmazın politikasıAkif OlmakBelediyeye başbakan mı seçiyoruz?Ertuğrul Günay'ın Kültüründe KurbanBazı şeyler dağınık kalsaİnsani Yardımın Sürmesi İçinCHP: Allahaısmarladıktan ÇarşafaAleviler ve din dersi meselesinde çözüm yok mu?Bu kış CHP'mi geliyorSiyasetçinin sözü kuyudan çıkarma göreviFukuyama, Saadet Kongresi ve işkence özrüAliya Sempozyumu ve Karadziç Sonrası BosnaBayrama daha güzel girmek vardıÖğrenci affını kim geciktiriyor?Hayra niyet, şerre kısmetEski Ramazanlar ve yeni çocuklarAmaçsız eğitim ya da hedefsiz seferYaz köylüleri ve birkaç gezi notuRektörleri kim atamalı?Merkez sağa yanaşmak ve cami avlusundan çıkmakSaraybosna, Yağmur, Aliya ve KaraciçYine af meselesiDeğişim ve dinKarışık, karmaşık, travmatik, terapi, komploBaşbakana çağrı: SBS 6’ya çıkarılsınTatil tatildeMinyatürün gülen yüzü: Nusret ÇolpanBirini idam ettik, birini şüpheye verdik, birini eve tıktık, birini de susturuyoruzFetih veya İnsanlık RuhuAlkollü içecekler de sigara gibi dışlanır mı?Yaza evet, şiddete hayır!Tecavüz Haberlerinde Dil ve Yöntem SorunuKanun zoruyla hilekarlığa geçişÇocukların kayıp çağı mı?Belediye kursları kapatılıyor mu?Pippa Bacca ve PişkinlikMevsimi KaçırmakErica ve Rachel Corrie: Savaşın İnsan YüzüHukukçuları özgürlükçü yapmak için…Üç fotoğrafDanıştay doğru ama eksik söylediTürkiye üniversite ülkesi olabilir mi?Türkiye'de bu kadar çok üniversiteye gerek var mı ?